Δικαία είναι βεβαίως η αξίωσίς μας “Η Ελλάς να ανήκη εις τους Έλληνας”, αλλά θα πρέπει πρωτίστως οι Έλληνες να ανήκωμεν εις την Ελλάδα - 24/7/1986, κατά δεξίωσιν εις το Προεδρικόν Μέγαρον - Χ. Σαρτζετάκης - Πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας

Aπόσπασμα, από το άρθρο του Χ. Σαρτζετάκη τὸ οποίο ἐδημοσιεύθη τὴν Κυριακὴν 21ην Μαρτίου 2010 εἰς τὴν ἑβδομαδιαίαν ἐφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ»

8. Τὸ πρόγραμμα τῆς παγκοσμιοποιήσεως.

Εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἐφαρμογὴ στὴν περίπτωσι τῆς Πατρίδος μας τοῦ προγράμματος τῆς ἐπαγγελλομένης νέας διεθνοῦς τάξεως πραγμάτων, τῆς λεγομένης παγκοσμιοποιήσεως. Αὐτὴν καταδήλως ὑπηρετοῦν καὶ οἱ ἀνωτέρω γερμανικὲς ὕβρεις.

Τὴν οὐσία τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἀνέλυσα κατὰ τὸ παρελθόν, μὲ ἀφορμὴ τὴν βάρβαρη ἀεροπορικὴν ἐπίθεσιν τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. ἐναντίον τῆς Σερβίας καὶ τὴν ἐπιδιωχθεῖσαν, καὶ τελικῶς ἐπιτευχθεῖσαν, διάλυσι τῆς Νοτιοσλαβίας, εἰς δημοσιευθὲν ἐκτενές, ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἡ ροδαυγὴ τοῦ νέου Μεσαίωνος» ἀπὸ 22-23/4/1999 ἄρθρον μου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται καὶ εἰς τὴν ἱστοσελίδα μου (www.sartzetakis.gr, Μέρος Γ΄, Θέσεις καὶ Ἀπόψεις).

Ἀντὶ ἄλλων, καὶ ὡς κατακλεῖδα τοῦ παρόντος, παραθέτω ἐδῶ τὰ ὅσα γιὰ τὶς ἐπιδιώξεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως εἰς τὸ τέλος τοῦ ἄρθρου μου ἐκείνου ἐξέθεσα:

«᾽Επιδιώκεται ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀποσύνθεσις τῶν ὑφισταμένων πολιτικῶν κοινωνιῶν, τὰ οὐσιαστικώτερα καὶ εὐγενέστερα ἐπιτεύγματα τῶν τελευταίων αἰώνων τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ πρέπει νὰ ἐκριζωθοῦν. Τὸ ἐθνικὸν κράτος, ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκει δικαίωσιν ἡ φυσική, καὶ ὄχι ὑπαγορευμένη, κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη πρέπει νὰ καταργηθῇ ! Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ συστηματική, ἐνωρχηστρωμένη καὶ λυσσώδης καταφορὰ κατὰ τοῦ ἔθνους ὡς τοῦ μόνου πράγματι ἐκ τῆς φύσεως, θεμελιώδους συστατικοῦ καί, ἀπὸ τὰ πανάρχαια ἤδη χρόνια, ἀναντικαταστάτου παράγοντος συμπήξεως πολιτικῆς κοινωνίας.

᾽Ακριβῶς γιὰ νὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ τῶν μελῶν της ἡ ἐξ αὐτῆς τῆς φυσικῆς των ἰδιοσυστασίας αὐθόρμητος, ἐσωτερική, κοινωνικὴ σύμπνοια καὶ ἀλληλεγγύη. Γιὰ νὰ ἀπομείνῃ ὁ ἄνθρωπος μόνος, πνευματικῶς καὶ ψυχικῶς ἐγκαταλελειμμένος, σκέτος ἀριθμὸς αὐτὸς εἰς τὴν ἄμορφη μᾶζα τοῦ περιβάλλοντος συνόλου. ῎Ετσι μοναχικὸς καὶ ἀδύναμος, ἀπελπισμένος, νὰ εἶναι πιὸ χειραγωγήσιμος ὡς ἀσήμαντη μονάδα μέσα στὸ χάος τῆς μάζης, δεκτικὸς ἀνετωτέρας ἐκμεταλλεύσεως ἀπὸ τοὺς ἀοράτους ὀλιγαρίθμους μεγιστάνες τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν.

῎Ετσι ἐξηγεῖται, γιατί, ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω κατατμήσεων, καὶ τὸ Βέλγιον διεσπάσθη σὲ κράτος Βαλλώνων καὶ κράτος Φλαμανδῶν, καὶ ἡ ᾽Ιταλία ὁδηγεῖται σὲ διάσπαση, διαχωρισμὸ τοῦ βορρᾶ ἀπὸ τὸν νότο, τὸ ἴδιο καὶ ἡ Γαλλία μὲ τὸ αὐτονομιστικὸ κίνημα τῆς Κορσικῆς, κλπ.

Καὶ ἀντιπροβάλλεται πρὸς παρηγορίαν ἡ ἐπιδιωκομένη οἰκονομική, κυριολεκτικώτερον καταναλωτικὴ εὐμάρεια. ᾽Απὸ τὴν ὁποία ὅμως οὐσιαστικῶς ἄλλοι ἐπωφελοῦνται, οἱ καταναλωτὲς εἶναι ἀπλῶς τὰ ἀναλώσιμα σφάγια τοῦ πολυεθνικοῦ κεφαλαίου, τὰ θύματά του ».

Καὶ κατέληγα : «Ἡ ἰδεολογία τῆς ”Νέας Ἐποχῆς”, τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν, στὴν τελική της ἐξόρμησι. Ἡ ροδαυγὴ τοῦ νέου Μεσαίωνος ἐν ὄψει … ». Μὲ ἐπιστέγασμα τὴν προτροπή :

« Τὸ χρέος πρὸς τὴν ἀνθρώπινη φύσι μας ὑπαγορεύει : Ἀντισταθεῖτε! … ».

Ἀλλὰ πολιτισμένα. Ὄχι μὲ ὕβρεις. Οὔτε μὲ βία. Κάθε ἄλλη προσθήκη περιττεύει …